Article on the language used by politicians

गाडी “रेड लाईट” ची...भाषा “रेड लाईट एरिया” ची

            सुसंस्कृत म्हणवल्या जाणा-या महाराष्ट्रात दिवसेंदिवस राजकारणाची पातळी खालावते आहे.लोकप्रतिनिधी कर्मकां-यांना काय मारतात, असभ्य, अश्लाघ्य भाषेत भाषणे काय ठोकतात त्यांचा तोल केंव्हा ढासळेल काही नेम नसतो.दोन वर्षांपूर्वी एका मोठ्या नेत्यास त्याच्या बोलण्याचे परिणाम भोगावे लागले होते. ते नेते त्यांच्या बोलण्यामुळे आजही पश्चातापदग्ध आहेत. आता त्याच नेत्यावर सत्त्ताधारी पक्षातील मंत्र्याने गरळ ओकली.”भगवानाच्या” पायथ्याशी जमलेल्या नेत्यांनी जनतेसमोर भाषणे ठोकली आणि विजया दशमीला विजय मिळवल्याचे समाधान सुद्धा मिळवून घेतले. परंतू येथील भाषणांमुळे महाराष्ट्र राज्यातील राजकारण मात्र निम्न दर्जाचे झाले हे स्पष्ट दिसून आले. ज्यांच्यामुळे काही लोक मंत्री पदावर पोहचून “रेड लाईट” गाडीत विराजमान झाले त्यांनी स्वत:चा मोठेपणा, अभिमान दाखवून दिला. तर ज्यांना “रेड लाईट”ची गाडी मिळाली त्यांनी त्यांची भाषा, मग्रुरी दाखवून दिली. महाराष्ट्रात पूर्वी असे नव्हते. शरद पवार यांची काही मदत शिवसेनेला झाली तर त्याचा गवगवा होत नसे, किंवा शरद पवार मोठेपणा दाखवत नसत. मा. बाळासाहेब ठाकरेंमुळे कित्येकांना “रेड लाईट” गाडया मिळाल्या होत्या परंतू त्यांनी कधी अभिमानाने तसे जाहीर भाषणात बोलुन नाही दाखवले. “भगवानाच्या” समाओर मात्र अभिमान, तोरा सर्वच दिसून येत होते. विजया दशमीला शत्रूचा नायनाट करून सर्वांप्रती आदर प्राक्त करावयाचा असतो, आपट्याचे पानं सोने म्हणून देवून नम्र व्हावयाचे असते नेमके त्याच दिवशी यांनी विरोधी पक्षाच्या नेत्यावर असभ्य भाषेत दिका केली. महाराष्ट्रातील जनतेला वाटले होते की गरीबीतून वर आलेला नेता आहे परंतू सब “जानकर भी अंजाना” अशी यांची वागणूक आहे. आपण सर्व मेळावे घेता तेंव्हा त्या मेळाव्यात तुम्ही काय विकास केला, तुमची पुढील धोरणे काय आहेत, तुमच्याशी संबंधीत खात्यांमध्ये तुम्ही काय भरीव कामगिरी केली हे ऐकण्याची जनतेची अपेक्षा असते. परंतू तुम्ही      जनतेसमोर केवळ स्वस्तुतीपर आणि दुस-याची निंदा नालस्ती करणारेच भाषण ठोकत असता.लोकप्रतिनिधींचा आदर कर्मचा-यांनी करावा असे काहीसे परिपत्रकच निघाले होते परंतू तुमच्या अशा वागणूकीमुळे तुमच्या कार्यकर्त्यांखेरीज तुमचा आदर कोण करेल ही शंका आहे. तुम्ही जेंव्हा चांगली,आदर्श वागणूक ठेवाल तेंव्हाच जनता तुम्हाला मान सन्मान देईल.कुठेही असो कुणा बाबतही असो योग्य उद्गार काढा. अनुद्गार जाहीररीत्या काढल्याने जनतचे मनोरंजन होते परंतू जनता नंतर मात्र तुम्हाला त्याचे फळ देतेच. आपण सुसंस्कृत राज्य म्हणून मिरवतो त्या राज्याचा, राज्यातील महापुरुषांचा आदर्श लक्षात असू द्या. निव्वळ शाहू, फुले, आंबेडकर यांचा महाराष्ट्र नुसते म्हणून चालत नसते तर शाहू, फुले, आंबेडकर यांच्या सारखी वागणूक सुद्धा असावी लागते. कुणी शिव्या काय देते, कुणाला लघुशंका काय आठवते, कुणाला दस नंबरी नागीन काय आठवते. महाराष्ट्र असा नव्हता. यशवंतराव,वसंतराव असे नेते या महाराष्ट्रानी पहिले, सेतू माधवराव पगडी, एस एम जोशी यासारखे संयमी व्यक्तिमत्वे बघितली अगदी आताचे बाबासाहेब पुरंदरे त्यांच्या विरुद्ध काय नाही ते बोलले गेले परंतू त्यांनी ब्र सुद्धा काढला नाही असे लोक आपल्या महाराष्ट्रानी पाहेले आहेत त्यामुळे त्यांचा आदर्श अंगी बाणवा. तुम्हाला तुमच्या स्वकर्तुत्वाने असो वा इतर कुणामुळे जी “रेड लाईट” ची गाडी मिळाली आहे ती गाडी मिळण्यास जनता सुद्धा कारणीभूत आहे हे विसरू नका. “रेड लाईटच्या“त्या गाडीत विराजमान होऊन तुम्ही लीन व्हा, तुमच्या जिभेवर, भाषेवर नियंत्रण राखा “रेड लाईट एरिया” मधील भाषेप्रमाणे भाषा वापरू नका नाहेतर जनता तुम्हाला ट्रॅफिक चा “रेड लाईट” दाखवून थांबवून टाकेल.

लोगोका दिल, अगर, हाँ जितना हो तुमको तो, बस मिठा मिठा बोलो

Article after the wrong and inappropriate statements by opposition leader about "Surgical Attack" against terrorist of POK

“संजय” उवाच

            महाभारत या महाकाव्यात अनेक पात्रे होती. व्यासांनी प्रत्येक पात्राला विशिष्ट अशा खुबी प्रदान केली आहे. प्रत्येका जवळ काही तरी विशेष गुण अथवा कला व्यासांनी दाखवली आहे. त्यापैकीच एक पात्र होते संजय.धृतराष्ट्राचा सारथी आणि सल्लागार असलेल्या संजयला सुद्धा एक कला अवगत होती.ती म्हणजे त्याला दूरवरचे पाहण्याची. अगदी आताच्या दूरदर्शन प्रमाणे.संजय ह्यास कुरुक्षेत्रातील युद्ध राजमहालात बसल्या बसल्या दिसत होते आणि ते तो धृतराष्ट्रस सांगत असे.त्याला दिव्यदृष्टीचे वरदान होते,तो जवळपास ८० किमी अंतरावरचे पाहू शकत असे.म्हणूनच संजय कुरूक्षेत्रा पासून दूर असलेले युद्ध, आक्रमण पाहून कुरुक्षेत्रावर खरोखर युद्ध होते आहे हे धृतराष्ट्राला सांगणारा,वर्णन करणारा एकमेव पुरावा धृतराष्ट्राजवळ होता.धृतराष्ट्र अंध असल्याने तो काही व्हीडिओ पाहू शकला नसता आणि तेंव्हा तसे तंत्रच मुली नव्हते  त्यामुळे त्याला संजयावर विश्वास ठेवणे क्रमप्राप्त होते.आज उलट आहे सर्व म्हणतात भारतीय सैन्याने हल्ले केले आणि एकटा “संजय” नाही म्हणत आहे.आताच्या “संजय” जवळ “सर्जिकल स्ट्राईक” प्रत्यक्ष पाहण्याची दिव्यशक्ती नाही.त्यामुळे मग त्याला सर्जिकल स्ट्राईक कसे दिसणार? म्हूणून मग त्याने परवा सर्जिकल स्ट्राईकचा व्हीडिओ मागितला.त्यातच आताचा हा “संजय” विरोधी पक्षाचा आहे.या कोणतीही “उपमा” न देता येवू शकणा-या “निरुपमेय” संजयास काय सांगावे? एका पक्षाशी एकनिष्ठ न राहता हा स्वत: दुस-या पक्षाच्या वळचणीला जावून बसला.तेथे त्यांच्याच एका मासिक का पाक्षिकात याने त्यांच्याच वारीष्टांची खिल्ली उडवली होती.त्यामुळे त्याला सध्याच्या पक्षात तशी फारशी किंमत नाही. तेथे तो “मुहाजीरच” आहे. मग अशा माणसाला अजून काय सुचणार? ठीक आहे या संजयच्या म्हणण्यानुसार सर्जिकल स्ट्राईक चा पुरावा हवा. मान्य आहे अरे पण तुझ्या पक्षाला नको हवा आहे ना ! आणि तुझ्यासारखे,ओम पुरी सारखे,आजू-बाजूला सर्वत्र चिखल आणि आपणच तेवढे निर्मळ आहोत असे चिखलातूनच उगवणारे ‘अरविंदां’ सारखे विरोधी या देशांत आहे त्याचे पाकड्यांना चांगलेच फावते आहे.अहो सर्जिकल स्ट्राईक तर झाले आहेच परंतू नसते जरी झाले तरी आपण सर्वानी पक्षभेद वापरून एक होवून सर्जिकल स्ट्राईक झालेच आहे असेच म्हणायला हवे.तसे केले तर जगात भारतात पाकिस्तान हा देश दहशतवाद पोसणारा देश आहे हे समजेल ना ! मा. पंतप्रधान पाकिस्तानला एकाकी पडण्याचा प्रयत्न करीत आहे तो यशस्वी होण्याची शक्यता अधिक वाढेल.परंतू तेवढे शहाणपण तुम्हाला कसे सुचणार?तुम्हाला तर राज्यातील आगामी निवडणुकांची भीती ! म्हणून मग तुम्ही देशहित सुद्धा बाजूला सारले आहे.अहो अमेरीकेचे उदाहरण पहा जरा ओसामा बिन लादेनचा खात्मा केल्यावर तेथील विरोधी पक्षातील लोकांनी तुमच्या सारखी बेताल वक्तव्ये केली नव्हती. तुम्ही निव्वळ “बालिश बहु बायकांत बडबडला” सारखे महाभारतातील “उत्तर” सारखे “आम्ही पण केले होते सर्जिकल स्ट्राईक” असे लहान मुला प्रमाणे आता सांगत सुटला आहात. तेंव्हा काय झाले होते सांगायला? परंतू उशिराने सुचलेले शहाणपण हे हास्यास्पद असते हे सुद्धा समजत नसावे काय?

      सर्व पक्षीय प्रतिनिधी, जनता यांनी ध्यानात ठेवावे की इतर कोणत्याही मुद्द्यावर भांडा परंतू पाकिस्तान विरोधात एकजूट राहा.आताच्या “संजयाने” महाभारतातील “संजय” सारखी दिव्यदृष्टी जरी त्याला नसली तरी इतरांबाबतचा, देशाबाबतचा, देशहिताचा दृष्टीकोण तरी निदान चांगला असू द्यावा हे ध्यानात ठेवावे.               

Article on Surgical Strike of India against Terrorist Camps in POK

Reasons of frequent attack on Maharashtra Police

खलनिग्रहणाची वेळ आली आहे   

ज्ञानेश्वर माऊलींनी 800 हून अधिक वर्षांपूर्वी “जे खळांची व्यंकटी सांडो” असे म्हणत पसायदान मागितले होते.ते आजही मागावेच लागत आहे कारण काही दिवसांपूर्वी विलास शिंदे या पोलिसाचा एका तरुणाने केलेल्या मारहाणीमुळे मृत्यू झाला.त्यानंतर परवा कल्याण जवळील तिसगाव येथे गणपती विसर्जन करतांना नितीन डगळे या पोलिस उपनिरीक्षकास बुडवून मारण्याचा प्रयत्न केला गेला.सुदैवाने नितीन डगळे बचावले.गायकवाड आडनाव असलेल्या चार आरोपीना अटक झाली आहे.हे आरोपी स्थानिक आमदार गणपत गायकवाड यांचे समर्थक असल्याचे सांगितले जाते.काल सुद्धा एका दुचाकीस्वाराने पोलिसास धडक देवून पोबारा केला.या सर्व घटनांपूर्वी एका महिला पोलिसाने हटकले तर त्यांना एक शिवसेनेच्या पदाधिका-याने भर चौकात गाडीतून खेचून मारले होते.गोंदिया का भंडारा येथे एका आमदाराने पोलिसाला मारण्याची चित्रफीत वाहिन्यांवरून झळकली होती.अशा नाना घटना घडल्या.खल प्रवृत्तींची मजल थेट सदरक्षण करणा-या पोलिसांवरच हल्ले करण्यापर्यंत गेली.तेथे सामान्य नागरिकांचे काय?समाजात यावर तीव्र प्रतिक्रिया उमटल्या.राज्याचे पोलीस महासंचालक यांनी तरुणांना सरकारी नोकरी,पारपत्र मंजुरी आणि इतर शासकीय कामकाजात असे हल्ले केल्याने अडथळे येतील असे स्पष्ट केले.अशा प्रकारांसाठी “फास्ट ट्रॅक” न्यायालय सुरु करण्याचे सुरु झाले.मुळात असे हल्ले का होत आहे?याची सुरुवात कशी काय झाली? या हल्यांची कारणे शोधण्याचे जर ठरवले तर आपणास मुख्यत: पुढील तीन कारणांत या ह्ल्यांचे मूळ असल्याचे लक्षात येते.

पहिले कारण म्हणजे लोकप्रतिनिधींनी सरकारी कर्मचा-यांवर केलेले हल्ले याच्यातून हे हल्ले वाढले.आपले नेते कर्मचारी, पोलीस यांना अगदी कस्पटासमान मानतात तर मग आपण सुद्धा काही केले तर काय बिघडणार?असा कार्यकर्त्यांचा भ्रम झाला त्यांच्या अंगात सुद्धा “जोश” आला आणि मग सरकारी कर्मचारी आणि आता पोलिसांवर सुद्धा हल्ले होण्यास सुरवात झाली.

दुसरे कारण म्हणजे “सदरक्षणाय खलनिग्रहणाय” या आपल्या बोधवाक्याचा खुद्द पोलिसांनाच पडलेला विसर.सामान्य पांढरपेशा नागरिकांशी पोलीस सुयोग्य वर्तन करतांना दिसत नाही असे बरेचदा घडते.पांढरपेशा वर्ग त्यांच्या पाल्यांना लहानपणापासूनच पोलिसांचा धाक, भीती दाखवत असतो.त्यामुळे पांढरपेशा वर्ग काही न करता सुद्धा पोलीस म्हटले की घाबरतोच आणि मग पोलिस त्यांनाच अधिकच धाक दाखवतात.अशातच मग एखादा आपली सहनशक्ती गमावतो आणि हल्ला करतो.

तिसरे कारण म्हणजे आपली हिंदी चित्रपटसृष्टी.हिंदी चित्रपटातून पोलिसांचा जेवढा अपमान करतात तेवढा इतर कुणाचा अपमान होतांना चित्रपटातून दिसून येत नाही.त्यामुळे पोलीस म्हटला की तो भ्रष्टच असा समज आता नागरीकांचा झाला आहे.तसेच या चित्रपटांचा प्रभाव समाजातील खल प्रवृत्ती असेलेल्या लोकांवर सुद्धा पडतो आणि मग ते चित्रपटा प्रमाणेच प्रत्यक्षात सुद्धा करण्याचा प्रयत्न करतात.तरीही पोलीस विभाग याच चित्रपटसृष्टीतील नट-नट्यांना किंबहुना विविध गुन्ह्यात आरोपी असलेल्या नट-नट्यांना नाचवण्याचे कार्यक्रम घेतोच.

अशी काही कारणे आहेत इतरही अनेक करणे असू शकतात, असतीलही. असे हल्ले होणे हे कायद्याचा धाक राहेला नाही हे सूचित करणारे आहेत.यावर सरकार, गृह मंत्रालय, पोलीस विभाग त्वरने उपाय शोधतील कारण आता त्यांच्यावरच हल्ले होत असल्यामुळे सामान्य नागरिकांवर हल्ला झाल्याने काय शारीरिक आणि मानसिक यातना होत असतील याची त्यांना कल्पना आली असेल. तेंव्हा पोलिसांनी आता आत्मपरीक्षण करून समाजात पुनश्च आपला आदरयुक्त दरारा निर्माण करावा आता खरेच खलनिग्रहणाची वेळ आलेली आहे.   

Sad Story of Dana Manzi of Orisa state

दोन मांझी आणि संवेदनाहीन आपण     

      बातमी जरी ओडीसा मधील असली तरी संवेदनाहीन आपण असेच म्हणावे लागेल.कारण देश हा माणसांचा बनलेला असतो. या नात्याने मग आपण सर्वच संवेदनाहीन नाहे काय? कटू आहे परंतू सत्य आहे की आपण भारतीय दिवसें-दिवस संवेदनाहीन बनत चाललो आहोत. त्यातल्या त्यात वैद्यकीय सेवा म्हटली की विचारूच

नका. बिहार मध्ये पत्नीला वैद्यकीय सेविका त्वरीत पुरवता आली नाही म्हणून मोठा पहाड एकट्याने फोडून रस्ता करणा-या “माऊंटन मॅन” दशरथ मांझी याचा किस्सा नुकत्याच एका चित्रपटाने जागा समोर आणला आणि आता अजून एका दुस-या मांझीचा किस्सा जागा समोर सोशल मिडीयाने आणला. हा दुसरा मांझी म्हणजे ओरिसा राज्यातील दाना मांझी. क्षय रोगाने ग्रस्त पत्नीला रुग्णालयात भरती केल्यावर तिचा तेथे मृत्यू झाला. मांझीचे खेडे रुग्णालयापासून ५० ते ६० किमी अंतरावर. रुग्णालयाने रुग्णवाहिका देण्यास नकार दिला. मांझी कितीतरी वेळे प्रतीक्षा करीत तेथे थांबला परंतू रुग्ण आथवा त्याचे आप्त यांची आस्थेने, आपुलकीने चौकशी करतील ते रुग्णालयाचे कर्मचारी कसले? मांझी शेवटी कंटाळला, थकला आणि त्याने पत्नीचे कलेवर कापडात गुंडाळले, खांद्यावर घेतले आणि १२ वर्षाच्या मुलीसह रुग्णालय सोडले. रुग्णालय तेथील कर्मचारी यांचे तरीसुद्धा काही भान नाही. मांझी पत्नीचे शव एकटा खांद्यावर घेवून अंदाजे 15 किमी दोन तास घेवून कुणालाही तक्रार न करीता चालत होता. याला काय म्हणावे ? ६९ वर्षे झाली स्वतंत्रता प्राप्त होवून. या देशातील नागरिक मात्र सुविधांपासून वंचितच, गरीबी हटाव सारख्या शाब्दिक चळवळी करून गरीबी अजून हटलीच नाही. ती उलट वाढतच आहे. दुसरीकडे लोकप्रतिनिधींची अवैध मार्गाने मिळवलेली संपत्ती मोजता-मोजता संबंधीत कर्मचा-यांच्या नाकी नऊ येते. मांझीच्या गरीबीमुळे त्याच्यावर ही वेळ आणली होती. शेवटी एका स्थानिक माध्यमाने मांझीची ही करूण गाथा प्रकाशित केली. ‘सोशल मिडीयावर’ झळकली. नंतर मग मृतदेह तेथून पुढे नेण्यासाठी रुग्णवाहिका पाचारण करण्यात आली. मांझी कडे मदतीचा ओघ पसरला सर्वात आधी मदत कुणी करावी ? सर्वात आधी मदत पोहचली ती ‘बहरीनच्या पतंप्रधानांची.नंतर एका NGO ने मांझीला मुलीचे शिक्षण आणि मुलगी मोठी होई तो दरमहा ठराविक रक्कम देण्याचे ठरवले.

      मांझीला मदत मिळाली खरी परंतू दशरथ मांझी, दाना मांझी यांसारखे अजून किती मांझी आपण निर्माण होवू देणार आहोत? आपल्या मनातील गरीबांविषयीची कळवळ संपली का? आपणास आपले कर्म, आपला पैसा , आपले कुटुंब यांसोबतच इतर भारतीय नागरिकांशी काहीही घेणे देणे नाही का ? स्वामी विवेकानंद म्हणतात “ मै उसी को महात्मा समझूंगा जिसका हृदय गरिबोंके लिये रोता है अन्यथा वो दुरात्माही है” या वाक्याच्या अनुषंगाने आपण सर्वच आता दुरात्मेच झालेलो आहोत. आणि तसे जर नाही आहे तर मग बिहार मधील दशरथ मांझीला एकट्याने पहाड फोडून रस्ता तयार करण्याचे काम पडलेच नसते आणि ओरिसा मधील दाना मांझी यांस पत्नीचा मृतदेह एकट्याने खांद्यावर न्यावा लागला नसता. परंतू तसे नाही आहे आणि म्हणूनच ६९ वर्षानंतर अनेक घोटाळे करून गबर झालेले आणि गरीबी, दुही कायम ठेवणारे लोकप्रतिनिधी असलेल्या आपल्या देशाची ही हार आहे.